چقدر در التهابم

 نیستی در کنارم

                         تا حرفهای دلم را رودر رو برایت بازگو کنم

 و من بایست هر شب

         خسته از گذشت روز

                   خمیده از خستگی ها

                               بی تاب از خمودگی ها

                        رنجور از بی تابی ها

               رنجیده از غریبه ها بنشینم

 و برایت سخنان شیرین بنویسم

آری همیشه قصه این چنین بوده است

 من امشب دلتنگی هایم را به دست باد سپردم
 تا این باد با دلتنگی هایم چه کند
آیا دلتنگی های مرا به دریا خواهد برد؟
و فریادش را با فریاد موج های بیتاب یکی خواهد کرد؟
یا در شبی بارانی بر سنگفرش کوچه ی خلوت جاریش می کند
یا شاید در شب مهتاب
آن را به نگاه یک غریبه که به ماه خیره شده بسپارد
یا شاید در پگاهی سرد
در گوش دو پیکر خسته در خواب زمزمه اش کند
آیا کسی دلتنگی های مرا خواهد شنید؟
دلتنگی هایم را به باد سپرده ام
شاید این باد دلتنگی مرا
در گوش تو ای ناب تر از غزل هایم زمرمه کند
می دانم آزردمت مرا ببخش
اما بگذار برای آخرین بار بگویمکه امشب سخت دلتنگ ات هستم

بي تو بودن كار من نيست

                                 تا دلت نرفته برگرد.....

   آرزو دارم شبی عاشق شوی

  میرسد روزی که بی من لحظه ها را سر کنی

                           نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

امشب گریه میکنم .

گریه میکنم برای تو برای خودم برای تموم اونایی که خواستن گریه کنن نتونستن.

 برا ی تمام اون چیزی که خواستی ونبودم خواستم وبودی.

 امشب گریه میکنم به وسعت دریا به وسعت بیشه به وسعت دل عاشق.

برای تو...برای تو....و به پاس احترام تمام تحقیرهایی که از دیگران شنیدم وهنوز شکست نخوردم

ساکت و تنها